Need of fear

मी: अरे या weekend ला लई मजा आली!
तो: What sort of मजा?
मी: आम्ही चार horror movies लायनीने पाहिल्या!
तो: आरशात चार वेळा पाहण्याचं धारिष्ट्य दाखवलंस??!!! Very commendable indeed :)
मी: हो आणि पाचवा सिनेमा बघायची इच्छा झाली तेव्हा तुला भेटायचं ठरवलं :)
तो: My pleasure madame! इतके दिवस तुला मी विनोदी वाटायचो त्यापेक्षा भितीदायक जास्त respectable वाटतंय मला! पण मुळात तुला स्वत:ला घाबरवून घेण्याची हौस का निर्माण झालीये?
मी: काय माहित! Sense of adventure असेल...
तो: कदाचित माणसाच्या मनातल्या भावनेचं manifestation असेल ते...
मी: काय काय काय? जरा कळेल असं बोल की ’हे ग्रीक क्लिष्टतेच्या देवा’ !
तो: अगं मुलगी, मला असं म्हणायचंय की आपल्याला आनंद झाला की नाचावं-गावं असं वाटतं, हे झालं आनंदाचं manifestation, तसंच राग आला की आदळ-आपट करावीशी वाटते किंवा तुझ्या case मधे तू लोकांना गुद्देच घालतेस..हाहा!
मी: Useless!
तो: हाहा...तसंच भिती ही पण एक भावनाच आहे ना? instinct च आहे तो पण. भितीची आणि आपली गाठभेट तितक्या frequently होत नाही. आजकालच्या civilized lifestyle मुळे माणसाला जीवावर बेतणाऱ्या प्रसंगांना आणि तशा भितीला तोंड द्यावं लागत नाही. पण भितीलाही expression ची गरज असेल कदाचित... दु:ख, प्रेम, आनंदासारखीच...आणि म्हणून घाबरवून घेण्याचा तुझा हा अट्टहास!
मी: म्हणजे जसं दु:खात बोलून मन मोकळं होतं तसं भितिदायक सिनेमे बघून आणि पुस्तकं वाचून होत असेल?
तो: perhaps... मला नाही का तुला भेटून एकदम छान मोकळं मोकळं वाटत?
मी: @#$%$%^^%