Mapping

मी: तू केवढा तीळकट आहेस रे! तुझ्या चेहऱ्यावर केवढे तीळ आहेत आणि डोळ्यात आणि हातावर पण!! चांदण्यांसारखे!
तो: वा! एवढी छान उपमा माझ्या हातांना पहिल्यांदाच मिळतेय! मी लहान असताना मला ते तीळ anomaly सारखेच वाटायचे, मी ते खोडरबराने खोडायचाही प्रयत्न केलाय.
मी: heeeheee तेव्हाही तू आत्ता इतकाच येडपट होतास तर..
तो: येडपट नाही उलट चौकस बुद्धीचा होतो असं म्हण..
मी: With due regards पण, खोडरबराने स्वत:लाच खोडू पाहणाऱ्या मुलाला चौकस म्हणवत नाहीये रे..
तो: अगं मी जेव्हा माझ्या हातावरचा तीळ पहिल्यांदा पाहिला तेव्हा मला काही वाटलं नाही, पण जेव्हा बाबांच्या हातावर मला तसा तीळ दिसला नाही, तेव्हा मला वाटू लागलं की माझ्या हातावरही तीळ-बिळ असायचं काही कारण नाही. असा विचार करण्याची capability असणाऱ्याला चौकस म्हटलं गेलंच पाहिजे!
मी: बर बर तू भारी चौकस-भंकस!!
तो: आणि तू एक मोठी तिरकस-तिरसट! माझ्या करंगळीवरचा तीळ बघून एका थोर भविष्यकाराने मला सांगितलंच होतं, एक वटवट करणारी काळी entity सतत माझ्या आजूबाजूला असेल!
मी: ई काहीही ridiculous.
तो: हो? तू नाहीयेस का काळी आणि वटवट करणारी?
मी: मी काळी नाहीये आणि मी वटवट करत नसून गोड बडबड करते... कोणालाही विचार. आणि basically मी तीळा वरून भविष्य सांगण्याला ridiculous म्हटलं.
तो: का? मग चेहरा पाहून, birthdate वरून, हाताच्या रेषा पाहून भविष्य सांगण्याला काय म्हणशील? Does that sound absurd too?
मी: Well, now that you put it like that, ते सगळंही absurd च वाटतंय खरं.
तो: Absurdity तर आहेच, पण ते basically mapping आहे एक.
मी: कसलं mapping? आणि कशाशी?
तो: माणसाच्या काही specific parameters चं त्याच्या भविष्याशी. माणसाचं character, हाताच्या रेषा, unique असतात ना? अगदी globally unique नसल्या तरी these can be treated as differentiating factors between people.
मी: मग? उससे क्या होगा?
तो: म्हणजे एका specific माणसाचं भविष्य शोधायचं असेल तर obvious assumption आहे की ते त्या माणसाच्याच कुठल्यातरी parameters शी related असेल.
मी: correct.
तो: म्हणून मग त्या माणसाचे एखादे parameter आपण त्याच्या भविष्याशी जोडून मोकळे होतो. For instance, हा माणूस short tempered आहे म्हणून हा high bp नी लवकर मरेल असं म्हणनं वगैरे.
मी: हो कळतंय थोडं थोडं..
तो: म्हणजे short temper -> short life म्हणजे मुळात ते त्या माणसाच्या रागीट वॄत्तिचं त्याच्या भविष्याशी केलेलं mapping आहे.
मी: आता हे एखाद्या statistical problem सारखं वाटायला लागलंय!
तो: बरोबर. आपल्याला आपल्या भविष्या विषयी वाटणाऱ्या तीव्र curiosity मधून आलेली problem solving ची methodology असावी ही. आणि त्यातून वेगळे वेगळे statistical laws बांधून काढलेली अनुमानं... अशा माणसाचं असं होऊ शकेल वगैरे..
मी: ..हो हो मी ऐकलंय की ज्या माणसाच्या डोळ्यात तीळ असतो त्याला भूतं दिसू शकतात. हे पण एक mappingचं आहे की.
तो: exactly म्हणून तर मला तू सारखी सारखी दिसत असावीस hahahhaaaa!
मी: ॒॑%॓%‍

Philosophy

तो: hi there! कुठे होतीस इतके दिवस?
मी: इथे-तिथे होते... अशा-तशा गोष्टी करत होते...
तो: वा छान! केवढी information दिलियेस!
मी: heeheee बरं, सांग तू काय केलंस इतक्या दिवसात?
तो: भटकंती, लुख्खेगिरी, खूप काम आणि खूप कमी बडबड!
मी: कमी बडबड? That's not your style! ... बरोबर, मी नव्हते ना... कोणाशी बोलणार होतास मग तू?
तो: अगदीच..किती बरं वाटत होतं मला.. वायफळ बडबड न करता किती तरी जास्त वेळ चांगल्या कामात घालवला मी.
मी: खडूस! एवढं काम-धाम करून तरी काय साध्य करणारेस? काम करून करून मरून जाशील एक दिवस, मग कळेल!
तो: मरून गेल्यावर काय कळणारे येडपट? जे काय कळेल ते आत्ताच कळेल ना?
मी: का? तुला नाही वाटत, मरून गेल्यावर काहीतरी भलं व्हावं तुझं म्हणून?
तो: हो वाटतं ना.. मरून मग पॅरीस च्या रस्त्यावर 7 course dinner करावा, stylish कपडे घालावेत, पोरींना पटवावं.. असं सगळं वाटतं मला..heehee
मी: आचरटच आहेस, हे तर सगळं आत्ताच करू शकशील की. म्हणजे अगदी पॅरीस नाही तरी M. G. Road ला 3 course dinner मिळेल, stylish कपडे ही तिथे रस्त्यावर मिळतील आणि पोरी तर तुला आत्ताही पटणार नाहीतच मग तुझं भयंकर भूत झाल्यावर कुठून पटायच्यात?
तो: मग काय तर! तूच हा आचरट विषय काढलास..म्हणे मेल्यानंतर काय?
मी: अरे म्हणजे तुझ्या आत्म्याचं कसं होईल असा विचार नाही करत का तू? म्हणजे बघ, परवा मी एक भजन ऐकलं, त्यात असं म्हटलं होतं की आत्ता तुम्ही जे जगताय ते तुमचं आयुष्य एक temporary state आहे, पण तुमचा आत्मा अमर आहे त्यामुळे तुम्ही असं वागलं पाहिजे की तुमच्या आत्म्याचं बरं होऊ शकेल काहीतरी.
तो: अच्छा असं झालंय का तुमचं? तरीच म्हटलं एवढं philosophical वारं का वाहू लागलंय!
मी: हल्ली मी असे विचार करायला लागले आहे, येऊन-जाऊन ६०-७० वर्षांचंच आयुष्य असतं ना आपलं? म्हणजे त्या आधी चुकून मेलो नाही तर! मग त्यानंतर काय, असा विचार येतोच.
तो: त्या नंतर काही असायला हवंच आहे का?
मी: काय माहीत, एवढा सगळा पसारा माणसांनी मांडल्यानंतर असं वाटू शकतंच ना, नंतर काहीतरी असेलंच म्हणून. नसेल तर मजा नाही काही. "मी" नावाच्या entityचं काय होईल मग?
तो: हं.. म्हणूनच ती temporary state ची philosophy आली असावी. प्रत्येक माणसाला ही भिती सतावत असेलंच, फक्त ७० वर्षं आहेत आणि त्यानंतर "the end", म्हणजे एवढी मरमर केली अयुष्यात त्याला काही अर्थंच नाही + मी मी म्हणून जी गोष्ट जगवली, विचार-मतं-materialistic गोष्टिंनी सजवली ती नाहीशी होणार! त्यातूनंच कदाचित आत्म्याची concept आली असावी, अशी एक eternal वस्तु जी unique आहे, तुमचं शरीर जे मरून जाईल (हे philosophically नाकारता येणं शक्यंच नाही म्हणून accept करावं लागलं असेल बहुतेक) त्यात temporarily राहणारी पण eternal nevertheless...
मी: म्हणजे फक्त काल्पनीक गोष्ट आहे ही? आत्मा वगैरे असं काही नसतंच?
तो: कोणास ठाउक? असेलही किंवा नसेलही, मात्र एक गोष्ट नक्की, आपल्याकडे काही वर्षं आहेत आपल्या मालकीची, त्यात आपण स्वप्नं बघु शकतो, कमाल music ऐकू शकतो, चित्रं काढू शकतो, programming करू शकतो... हे सगळं करून घ्यावं तुका म्हणे!
मी: हो हो हे चांगलंय असंच करू या!
तो: हो की नाही? but I sincerely hope की मेल्यानंतरचं आयुष्य वगैरे अशी काही गोष्ट नसावी... नाहीतर तेव्हाही येऊन तू भलते भलते प्रश्न विचारलेस तर मात्र मला आत्महत्या करण्याचा पर्यायही नसेल! heeheheee
मी: तु नेहमीच useless आहेस, अगदी eternally!!!!